Lang geleden, veel gebeurd, en veel te vertellen!
Om te beginnen heb ik een verblijf van enkele dagen kliniek achter de rug, begin mei. Gelukkig zat ik net in PauP, en kon ik naar mijn ‘favoriete’ kliniek. Zo wat infectie van half mijn lijf, maar ondertussen ben ik weer beter, volledig zou ik misschien kunnen zeggen, maar ik durf hier niet echt meer van die gewaagde uitspraken doen..
Daarnaast heb ik ook een – niet-onzachte – 'cultuurshock' meegemaakt. Het is niet gemakkelijk geweest voor me om me hier in Desarmes aan te passen. In België zijn vrijheid en onafhankelijkheid heel vanzelfsprekende begrippen, en zijn we ver onbeperkt in doen en laten. Hier is dat dus niet het geval, en blijkbaar heb ik wel wat moeite met die aanpassing. Er is hier ook een enorm sterke hiërarchie, waarbij de hoogste in rang de laagste zonder al te veel respect behandelt. Hoewel het leven hier in Desarmes – en op bureau – nu wel begint te wennen, is het toch niet gemakkelijk geweest. Maar bon, ik leer bij.

Het werk begint hier anders wel op gang te komen. Er zijn de pépinières, vormingsessies, mobilisaties, transformatie mango,… En de meeste verplaatsingen gebeuren op de moto, zalig! Ik heb hier zelf ook al eens kunnen rondsjezen, en dat is echt leuk, en een mooie omgeving (ondanks de kale bergen)… De transformatie mango gebeurt eerst in het lokaal van PDID, voor enkele mensen van elke zone, en dan gaan we nog eens in elke zone opnieuw, om nog een keer, voor meer volk uit te leggen. Het niveau ligt hier niet zo hoog, en de meeste vrouwen (leden van AFASDA) leren beetje bij beetje. Het is dus nodig om veel te herhalen, en langzaamaan kan er zo wat vooruitgang geboekt worden.

handen wassen

mango's wassen

crèmas mango

hygiënisch

Onlangs hadden we een mobilisatie, eerst op bankjes buiten, dan naar een kerk binnen gevlucht toen de lucht nogal donker werd, en gelukkig, want effe later begon het gigantisch te onweren. Echt enorm! En de regen sloeg helemaal de kerk binnen, want er waren geen vensters, enkel gaten. En dan is de mobilisatie direct ook gedaan, omdat de regen zo’n enorm lawaai maakt op de dakplaten. Dus zaten we met zo’n 60 man (eigenlijk vrouw) in een hoekje van de kerk opeen gepropt. En dan wordt er dus gezongen :-) En wachten tot de regen gedaan is, om dan naar huis te kunnen.

anpil moun

en zingen!

distribution mango plantjes: de plantjes worden opgekweekt in de pépinières van PDID, en dan uitgedeeld aan oa de vrouwen van AFASDA. De distribution gebeurt nu omdat er nu genoeg regen is.

Er zijn ook veel kleine en grappige, of opmerkelijke gewoontes. Zo wordt er meestal niet gelachen als je een foto neemt. En hier in het bureau staan houten bankjes, waarop altijd een matras ligt, en als er dan iemand moe is dan kunnen ze zich daar effe opleggen. Ook wordt er bij een vorming – op bureau of op verplaatsing – altijd voor eten gezorgd voor de deelnemers. Zo gebeurt het wel eens dat er na het eten nog maar weinig interesse is. En roddelen is hier zowat de nationale sport!

Ondertussen heb ik ook Veretttes eens kunnen bezoeken, hier niet ver vandaan. Alhoewel het een zeer kort bezoekje was, want de regen begon met serieuze bakken uit de lucht te vallen. Het regenseizoen komt hier echt wel goed op gang, wat aangenaam is, want het koelt dan effe af, maar nooit voor lang. En er zitten hier nu ook massa's muggen.. Het begint hier echt wel pokkeheet te worden! De eerste aankondigingen voor cyclonen zijn ook al gepasseerd, maar voorlopig – gelukkig- nog geen meegemaakt. De cycloondreiging loopt van juni tot november.
Ik ben ondertussen ook als een gaan ‘baden’ in de Grand Rivière, en dat is echt wel zalig. Alleen wil iedereen natuurlijk eens la blanche bekijken..

lapli

Morgen vertrek ik voor enkele dagen naar Port-au-Prince, en daar kijk ik ook wel naar uit. Verlof! Andere mensen, andere omgeving, en kan zelfs een beetje de ‘toerist’ uithangen. Zo ben ik vorige keer met Stephanie gaan zwemmen in een decadent chic hotel, en zaten we beide bijna constant te glimlachen omdat we niet wisten waar we het hadden. Het contrast tussen PauP en het platteland is echt wel groot. Het doet deugd om op tijd een keer naar de stad te kunnen, alhoewel ik me kan voorstellen dat diegene die constant in PauP zitten, graag een keer de omgekeerde beweging maken.

x Marijke