Ziek in Haïti (bis?)

Misschien was het wat overmoedig om mijn vorig bericht af te sluiten met 'gezond en wel' in Desarmes. Het lijkt dat telkens ik zo'n gewaagde uitspraak doe, ik achteraf spijt van krijg.
Een nieuwe episode dus van 'ziek in Haïti'. Deze keer zou het tyfoïde geweest zijn, hoewel daar nog altijd geen duidelijkheid om is.
Het begon allemaal vrijdagochtend, toen ik zo ziek als een hond opstond. Gezien ik in desarmes zat, wij naar de dichtbijgelegen 'kliniek'. Daar konden ze niets doen, behalve bloeddruk nemen en wat pilletjes geven. Vrijdagavond ging het echter helemaal niet goed, en werd besloten om me naar de kliniek in Dechapelle te brengen. (die kliniek is zeer goed, zeiden ze me toen nog). Niet simpel, want het was al redelijk laat, en ik was te slecht om me op een moto te zetten. Dus moest er een auto gezocht worden. Maar ze zijn hier wel vindingrijk, dus uiteindelijk de auto in en de halve equipe van PDID vanachter in de bak om met de blanc naar de kliniek te gaan. Onderweg de nodige pauzes, zij om naft in de auto te kappen of nog extra mensen op te pikken, ik om te kotsen.
Aangekomen in Dechapelle mocht ik bij in de grote zaal waar iedereen lag. Op een dokter was het natuurlijk nog wel een nachtje wachten.
De volgende dag mocht ik naar een andere 'zaal'. Minder volk, en een bed dat die naam waard is. Zo heb ik daar dus vier dagen gelegen, in een smerige kliniek die je doet houden van de geur van een kliniek in België. De geur van zweet, kots, toiletten, eten,... alles door elkaar deden me toch verlangen naar de ontsmette geur van een belgische kliniek.
De kliniek in Dechapelle is lang niet zo 'in vorm' gelijk ze me beweerden. Het labo kan maar enkele testen uitvoeren, en de dokters zie je er niet veel. En ondertussen was ik zowat de grootste attractie ginder: een blanc in de kliniek, als patiënt! Dat moest iedereen toch wel eens gezien hebben. Dus wanneer ik mijn cuvet vol kotste, was er altijd wel iemand om te supporteren en te kijken of de blanc echt wel kotst. Maar niet alleen Haïtianen hebben ervan. Vanuit alle hoeken kwamen er andere blanken om eens goeiedag te zeggen. De concierge, de IT'er, een verpleegster, en dan nog zowat een tiental andere blanken. Raar allemaal.
Maar bon, ik was blij dat ik er buiten was, en toch zeker niet voor herhaling vatbaar. Alhoewel ik mijn vertrouwen in CDTI (grote kliniek in PauP) ondertussen ook een beetje kwijt ben. Na mijn verblijf in Dechapelle ging het nog niet zo goed met me, dus besloot ik om naar PauP te gaan, en daar in de kliniek ne keer goed alles te laten testen. Tot zover geen probleem (trouwens de testen in PauP kosten evenveel als een verblijf van vier dagen in Dechappelle!), het labo is daar in orde, maar het interpreteren van de resultaten is natuurlijk iets anders. Twee verschillende dokters, twee verschillende diagnoses, en resultaat dat ik het CDTI buitenging met een voorschrift voor vitaminen.. Dat zal me wel snel oplappen!