Marijke in Haïti

Post-aardbeving

2010-01-13T11:07:00.003-05:00

Toch nog een bericht op deze half ingeslapen blog, om jullie te laten weten dat alles in orde is met me.
Gisteren rond vijf uur is hier in haiti een stevige aardbeving geweest, die blijkbaar het wereldnieuws inraakte. Ik zat - en zit nog steeds - in Desarmes. Al maar goed, want de berichten uit PauP die we horen doen het ergste vermoeden.
De aardbeving hier in Desarmes was ook hard. Ik was binnen, en toen ik het voelde ben ik meteen naar buiten gelopen. En daar stond ik op de grond alof je op een springkateel loopt. Enorn indrukwekkend. En dat leek ook enorm lang te duren. Sindsdien liggen de telefoons plat, en heb ik nog met niemand uit PauP of elders kunnen contact opnemen, dus ik hoop dat iedereen in orde is. Het enige nieuws dat ik kan vinden is via de radio, en ze spreken over massa's slachtoffers in PauP, veel gebouwen die platliggen, klinieken die overvol zitten en geen mensen meer kunnen opnemen... chaos alom. Erg zijn ook al vele kleine naschokken geweest, de hele avond en nacht door. Ook vandaag nog, en dit zou tot vrijdag kunnen duren.

Mensen die familie en vrienden hebben in PauP trekken vandaag zelf naar ginder, omdat er geen andere manier is om te weten te komen of zij ok zijn..
Ik heb vandaag zo snel mogelijk een cybercafe gezocht, om zelf via internet nog informatie te vinden, en om jullie gerust te stellen dat alles goed gaat met me.
Alles gaat dus goed met mij, maar het land en de mensen zien af. We zeiden onlangs nog dat ze een goed jaar gehad hadden, zonder cyclonen. Maar nu vallen er weer enorm veel doden. En om alle schade te herstellen, dat zal zeker weer jaren duren...

Marijke

Ziek in Haïti (bis?)

2009-10-09T10:21:00.006-05:00

Misschien was het wat overmoedig om mijn vorig bericht af te sluiten met 'gezond en wel' in Desarmes. Het lijkt dat telkens ik zo'n gewaagde uitspraak doe, ik achteraf spijt van krijg.
Een nieuwe episode dus van 'ziek in Haïti'. Deze keer zou het tyfoïde geweest zijn, hoewel daar nog altijd geen duidelijkheid om is.
Het begon allemaal vrijdagochtend, toen ik zo ziek als een hond opstond. Gezien ik in desarmes zat, wij naar de dichtbijgelegen 'kliniek'. Daar konden ze niets doen, behalve bloeddruk nemen en wat pilletjes geven. Vrijdagavond ging het echter helemaal niet goed, en werd besloten om me naar de kliniek in Dechapelle te brengen. (die kliniek is zeer goed, zeiden ze me toen nog). Niet simpel, want het was al redelijk laat, en ik was te slecht om me op een moto te zetten. Dus moest er een auto gezocht worden. Maar ze zijn hier wel vindingrijk, dus uiteindelijk de auto in en de halve equipe van PDID vanachter in de bak om met de blanc naar de kliniek te gaan. Onderweg de nodige pauzes, zij om naft in de auto te kappen of nog extra mensen op te pikken, ik om te kotsen.
Aangekomen in Dechapelle mocht ik bij in de grote zaal waar iedereen lag. Op een dokter was het natuurlijk nog wel een nachtje wachten.
De volgende dag mocht ik naar een andere 'zaal'. Minder volk, en een bed dat die naam waard is. Zo heb ik daar dus vier dagen gelegen, in een smerige kliniek die je doet houden van de geur van een kliniek in België. De geur van zweet, kots, toiletten, eten,... alles door elkaar deden me toch verlangen naar de ontsmette geur van een belgische kliniek.
De kliniek in Dechapelle is lang niet zo 'in vorm' gelijk ze me beweerden. Het labo kan maar enkele testen uitvoeren, en de dokters zie je er niet veel. En ondertussen was ik zowat de grootste attractie ginder: een blanc in de kliniek, als patiënt! Dat moest iedereen toch wel eens gezien hebben. Dus wanneer ik mijn cuvet vol kotste, was er altijd wel iemand om te supporteren en te kijken of de blanc echt wel kotst. Maar niet alleen Haïtianen hebben ervan. Vanuit alle hoeken kwamen er andere blanken om eens goeiedag te zeggen. De concierge, de IT'er, een verpleegster, en dan nog zowat een tiental andere blanken. Raar allemaal.
Maar bon, ik was blij dat ik er buiten was, en toch zeker niet voor herhaling vatbaar. Alhoewel ik mijn vertrouwen in CDTI (grote kliniek in PauP) ondertussen ook een beetje kwijt ben. Na mijn verblijf in Dechapelle ging het nog niet zo goed met me, dus besloot ik om naar PauP te gaan, en daar in de kliniek ne keer goed alles te laten testen. Tot zover geen probleem (trouwens de testen in PauP kosten evenveel als een verblijf van vier dagen in Dechappelle!), het labo is daar in orde, maar het interpreteren van de resultaten is natuurlijk iets anders. Twee verschillende dokters, twee verschillende diagnoses, en resultaat dat ik het CDTI buitenging met een voorschrift voor vitaminen.. Dat zal me wel snel oplappen!

'Vakantie'

2009-09-24T12:18:00.010-05:00

Met enige vertraging, maar dan toch een verslagje over mijn 'vakantie' in augustus. Helaas krijg ik hier geen vakantie van het PDID, maar gezien we de weekends ook werken, kan ik maandelijks tien dagen verlof nemen. Maar toch: vakantie dus!

Stéphanie is een collega-vrijwilligster voor BD, en werkt in het noorden, in Gros Morne. Twee vrienden van haar kwamen op bezoek vanuit België, en ik kon een deel van hun reis in Haïti meedoen. Met de pickup vanuit PauP naar Gros Morne, en daar enkele dagen verbleven bij Stéphanie op het werk. In Gros Morne werken ze vooral rond mango's, en het was wel eens leuk om te zien het daar werkt - of niet altijd werkt. Het mango-festival hebben we helaas gemist, omdat er enkele onvoorziene problemen opdoken, maar we zijn wel in de rivier gaan zwemmen, en hebben ondere andere Stéphanie haar 'stamcafé' kunnen bezoeken.

De rivier, zonder blancs erin

Nadien zijn we naar Cap Haïtien gegaan, en daar enkele dagen op hotel gezeten. Dat klinkt redelijk decadent, maar dat was het niet. De twee toeristen uit Belgïe die enkel nog maar PauP gezien hadden, en daar lekkere sandwichen hadden gegeten, hadden gelukkig voor ons - en jammerlijk voor hen - de kamer met het stinkende rioolputje, de onuitstaanbare hitte, en ongedierte. De vrijwilligisters - die al genoeg van die miserie ondergaan - hadden meer geluk.

De volgende dag in Cap bezochten we Milot, zo'n 20km vanuit Cap Haïtien. Daar werd door roi Christoph in 1804 aan de constructie van de citadel La Ferrière begonnen, op de top van de berg Bonnet-à-l-Evêque. De werken aan de citadel hebben meer dan tien jaar geduurd, en wel 200 000 mannen hebben eraan gewerkt, waarvan zo'n tiende erbij doodviel. Aan de voet van de citadel, werd het paleis Sans-Souci gebouwd. Kortom, een 'toeristische trekpleister' in Haiti. De citadel ligt natuurlijk wel op de berg, dus de dapperen stappen naar boven, en de - net als ik - iets minder dapperen huren een paard.

paleis Sans-Souci

De citadel, boven op de berg

Prachtig uitzicht vanop de citadel

De (lijdens)weg naar boven

Vanuit Cap zijn we terug naar PauP gereisd, en vandaaruit zijn de anderen verder naar het zuiden getrokken, om uiteindelijk hun reis allemaal in de kliniek, of toch zo ziek als een hond, te beëindigen. Ik zat ondertussen al lang - gezond en wel - terug in Desarmes.

Sodo

2009-08-19T14:26:00.005-05:00

Ville-Bonheur is een dorp in de Artibonite met een prachtige waterval (Sodo - Saut d'Eau). Een keer per jaar (midden juli) wordt het dorp overstolpen door een massa mensen die een pelgrimstocht houden naar Ville-Bonheur waar de maagd eens verschenen is. Een hoogdag dus voor de katholieke pelgrims, maar ook voor de fervente voodoo-aanhangers is dit the place to be. En ook voor de ongelovigen is dit een event om niet te missen, er zijn wel wat diaspora en toeristen te spotten. En gezien het na enkele maanden toch wel eens tijd werd, was ik ook van de partij op dit uitstapje!
Het dorp ligt niet echt op de baan, en de meeste bezoekers hebben dan ook serieuze tocht voor de boeg voor ze zich onder de waterval kunnen laten afkoelen. Het was ook nog eens goed heet die dag, dus enorm veel stof. Massa's bussen, taptap's, camions, en mototaxi's die iedereen naar boven proberen te krijgen. En dus ook blokis alom. De weg naar boven is eigenlijk gewoon één lange file die dag. Maar toch, wij in onze jeep hadden het helemaal niet slecht. Met de auto is de pelgrimstocht ongetwijfeld wat makkelijker, maar ja, ik ging dan ook niet om de maagd te zien.
Het hele dorp is een grote massa mensen, en iedereen die er woont vlucht weg, of verhuurt zijn huis voor de week. Want het is niet één dag feest, maar zowat een ganse week. Er zijn ook veel kraampjes voor te eten, en voor allerhande voodoo en maria benodigdheden te kopen. En het is dus stappen naar de top, waar men dan uiteindelijk verlossing vindt in het koele water.

Keerzijde van de medaille: die hele hoop mensen laat natuurlijk wel een smerige boel achter, en gezien dat er - uiteraard- niet de voorzieningen voor zijn, zorgt dit jaarlijks voor een hele epidemie van ziekten voor de inwoners achteraf. Of hoe een onschuldige maagd toch wel wat ziekten kan verspreiden..

2009-06-06T10:56:00.010-05:00

Lang geleden, veel gebeurd, en veel te vertellen!
Om te beginnen heb ik een verblijf van enkele dagen kliniek achter de rug, begin mei. Gelukkig zat ik net in PauP, en kon ik naar mijn ‘favoriete’ kliniek. Zo wat infectie van half mijn lijf, maar ondertussen ben ik weer beter, volledig zou ik misschien kunnen zeggen, maar ik durf hier niet echt meer van die gewaagde uitspraken doen..
Daarnaast heb ik ook een – niet-onzachte – 'cultuurshock' meegemaakt. Het is niet gemakkelijk geweest voor me om me hier in Desarmes aan te passen. In België zijn vrijheid en onafhankelijkheid heel vanzelfsprekende begrippen, en zijn we ver onbeperkt in doen en laten. Hier is dat dus niet het geval, en blijkbaar heb ik wel wat moeite met die aanpassing. Er is hier ook een enorm sterke hiërarchie, waarbij de hoogste in rang de laagste zonder al te veel respect behandelt. Hoewel het leven hier in Desarmes – en op bureau – nu wel begint te wennen, is het toch niet gemakkelijk geweest. Maar bon, ik leer bij.

Het werk begint hier anders wel op gang te komen. Er zijn de pépinières, vormingsessies, mobilisaties, transformatie mango,… En de meeste verplaatsingen gebeuren op de moto, zalig! Ik heb hier zelf ook al eens kunnen rondsjezen, en dat is echt leuk, en een mooie omgeving (ondanks de kale bergen)… De transformatie mango gebeurt eerst in het lokaal van PDID, voor enkele mensen van elke zone, en dan gaan we nog eens in elke zone opnieuw, om nog een keer, voor meer volk uit te leggen. Het niveau ligt hier niet zo hoog, en de meeste vrouwen (leden van AFASDA) leren beetje bij beetje. Het is dus nodig om veel te herhalen, en langzaamaan kan er zo wat vooruitgang geboekt worden.

handen wassen

mango's wassen

crèmas mango

hygiënisch

Onlangs hadden we een mobilisatie, eerst op bankjes buiten, dan naar een kerk binnen gevlucht toen de lucht nogal donker werd, en gelukkig, want effe later begon het gigantisch te onweren. Echt enorm! En de regen sloeg helemaal de kerk binnen, want er waren geen vensters, enkel gaten. En dan is de mobilisatie direct ook gedaan, omdat de regen zo’n enorm lawaai maakt op de dakplaten. Dus zaten we met zo’n 60 man (eigenlijk vrouw) in een hoekje van de kerk opeen gepropt. En dan wordt er dus gezongen :-) En wachten tot de regen gedaan is, om dan naar huis te kunnen.

anpil moun

en zingen!

distribution mango plantjes: de plantjes worden opgekweekt in de pépinières van PDID, en dan uitgedeeld aan oa de vrouwen van AFASDA. De distribution gebeurt nu omdat er nu genoeg regen is.

Er zijn ook veel kleine en grappige, of opmerkelijke gewoontes. Zo wordt er meestal niet gelachen als je een foto neemt. En hier in het bureau staan houten bankjes, waarop altijd een matras ligt, en als er dan iemand moe is dan kunnen ze zich daar effe opleggen. Ook wordt er bij een vorming – op bureau of op verplaatsing – altijd voor eten gezorgd voor de deelnemers. Zo gebeurt het wel eens dat er na het eten nog maar weinig interesse is. En roddelen is hier zowat de nationale sport!

Ondertussen heb ik ook Veretttes eens kunnen bezoeken, hier niet ver vandaan. Alhoewel het een zeer kort bezoekje was, want de regen begon met serieuze bakken uit de lucht te vallen. Het regenseizoen komt hier echt wel goed op gang, wat aangenaam is, want het koelt dan effe af, maar nooit voor lang. En er zitten hier nu ook massa's muggen.. Het begint hier echt wel pokkeheet te worden! De eerste aankondigingen voor cyclonen zijn ook al gepasseerd, maar voorlopig – gelukkig- nog geen meegemaakt. De cycloondreiging loopt van juni tot november.
Ik ben ondertussen ook als een gaan ‘baden’ in de Grand Rivière, en dat is echt wel zalig. Alleen wil iedereen natuurlijk eens la blanche bekijken..

lapli

Morgen vertrek ik voor enkele dagen naar Port-au-Prince, en daar kijk ik ook wel naar uit. Verlof! Andere mensen, andere omgeving, en kan zelfs een beetje de ‘toerist’ uithangen. Zo ben ik vorige keer met Stephanie gaan zwemmen in een decadent chic hotel, en zaten we beide bijna constant te glimlachen omdat we niet wisten waar we het hadden. Het contrast tussen PauP en het platteland is echt wel groot. Het doet deugd om op tijd een keer naar de stad te kunnen, alhoewel ik me kan voorstellen dat diegene die constant in PauP zitten, graag een keer de omgekeerde beweging maken.

x Marijke

Kasket chinwa

2009-04-22T14:58:00.003-05:00

De senaatsverkiezingen van zondag zijn gepasseerd, en zoals een beetje verwacht is er niet veel van in huis gekomen. Naar horen zeggen is er in PaP weinig of niet gestemd geweest. Hier in Desarmes is er wel gestemd geweest.. en hoe. Er zijn verschillende relletjes geweest, problemen met de stembrieven, en uiteindelijk zijn de stembureaus veel te vroeg gesloten, omdat er rellen waren, en één (of meerdere?) bureaus in brand gestoken. Maar dit alles lijkt de Haïtianen hier niet te verbazen, ze reageren er nogal gelaten op. Ze zijn hier dan ook al wel wat gewoon..
De ochtend na de verkiezingen moest ik naar een mis hier in Desarmes (teller staat voorlopig op twee), en daar stak de pastoor een serieuze preek af over de politiek, en om af te sluiten vroeg hij aan de gemeenschap om zich terug te verzoenen, na de bewogen verkiezingsdag zondag. Blijkbaar zijn er hier lokaal twee ambitieuze kandidaten, en die zorgen hier voor enige verdeeldheid..vandaar de afgebrande stembureau’s..

Voor de rest gebeurt er hier niet veel, voor mij toch nog niet. Mijn voet is aan de beterhand, maar nog niet echt goed genoeg voor de velden, en dus zit ik me hier voorlopig nog serieus te vervelen. Ik hoop dat we hier snel de planning gaan opmaken voor mei, en dat ik hier iets kan beginnen doen, want nu is het wel goed geweest.
Ook ’s avonds valt er hier niet al teveel te beleven hier, in ‘mijn huis’, dat eigenlijk de bureau van het PDID is. Iedereen is naar huis, en meestal is er tegen de avond geen stroom meer (batterijen plat) en dan is er dus geen reet meer te doen. Je kan dan enkel een kaars aansteken, om wat licht te hebben, en een boek lezen – ondertussen zit ik wel ver door mijn voorraad boeken heen. Ik hoop dan ook nog een keer op bezoek naar PaP te kunnen, of eens naar Saint-Marc, hier niet zover vandaan, aan de zee.

Maar alle, ik heb er goede hoop op dat ik toch snel kan gaan beginnen werken. En hoop doet leven, zeker in Haïti!

Groeten,

Marijke

2009-04-15T14:37:00.008-05:00

Bonjou toumoun!
Ondertussen is die eerste werkweek al een week voorbij, en veel is er nog niet gewerkt..
Heb eerst een week in Desarmes gezeten met mn krukken en gips, maar ben daarna terug een week naar PaP gevlucht, om daar nog een week op ziekenkas te blijven. Hier in Desarmes is geen auto voorzien, er zijn enkel moto's, en dus komt het erop neer dat je met krukken en een gips eigenlijk niet echt buitenkan. En na een week ben je dat wel serieus beu. Ik toch.
De eerste werkweek in Desarmes was dus voornamelijk kennis maken met de mensen van het PDID, en verder creools oefenen. En dat begint steeds beter te gaan.
Vorige week dus in PaP gezeten, opnieuw bij Pere Frantz gelogeerd. De pere zelf is er niet zoveel, maar de kindjes hadden vakantie, en heb dus eigenlijk een hele week babysit gespeeld voor Chris en Kiki.

Chris, met hoed. Kiki, zonder hoed.

Ik, met Kiki.

Ondertussen heb ik nog een portie ongeluk overleefd..Ik werd 's nacht in mn kamer in PaP wakker omdat het opeens wel heel warm werd.. Ik was in slaap gevallen toen er nog een kaars brandde, en die stond op een plastic doosje, en dat is in brand gevlogen. En dat brandt blijkbaar snel :-) En het tafelkleed ook. En ik schiet dus wakker van de warmte, zie daar vlammen, spring uit mn bed, spring op één been (gips..) naar de andere kant van de kamer, om dan de lakens van het bed te trekken en de vlammen uit te kloppen. Spannend! Maar heb deze keer ook wel geluk gehad, mijn muskietennet is niet in brand gevlogen, en mijn geld dat het tafel lag ook niet :-) Toen de adrenaline uitgewerkt was, en ik opnieuw sliep, sprong de ventilator aan (omdat er stroom was). Nu heeft die ventilator zo een mooi rood licht, waardoor ik half in slaap dacht dat er opnieuw brand was, en al bijna terug klaar stond om de ventilator tegen de grond te kloppen met mn lakens...

Misschien moet ik de raad om een hougan (voodoopriester) te bezoeken toch opvolgen. Misschien kan die mijn malchance hier omkeren. Alhoewel het afgezien van die kleine incidentjes (gips, brand) eigenlijk heel goed gaat. Zeker nu sinds maandag mn gips eraf is! Mn voet ziet nog goed blauw, en is nog goed gezwollen, maar vandaag kan ik al stappen zonder krukken, en ik heb er eindelijk wat vertrouwen in dat het wel goed zal komen. Binnenkort beklim ik hier terug de bergen, maar misschien eerst toch nog wat oefenen op gemakkelijker terrein..

Gisterenavond zijn we dan naar Desarmes gekomen vanuit PaP. De laatste kilometers massa's tractoren gezien.. Vandaag blijkt dat die tractoren komen van één van de kandidaten voor de senaatsverkiezingen van zondag. Hij heeft dus een hoop tractoren beloofd indien hij verkozen wordt. Ben benieuwd of ik hier in Desarmes veel zal merken van die verkiezingen, en hoe het in PaP zal verlopen.

Groeten uit het steeds heter wordende Haïti!

Marijke

Desarmes, lakay mwen

2009-03-29T15:03:00.007-05:00

Ik ben eindelijk toegekomen in Desarmes. Gisteren was het de plechtige intrede en er was massa's volk om me te verwelkomen! Een hele feestmaaltijd, drank, taart, champagne en verwelkomingsposters!

Iedereen doet ook echt enorm zn best om me hier thuis te laten voelen, tis eigenlijk wel mooi. Het probleem is dat mn creools echt nog niet goed is, een gesprekje met twee/drie gaat wel, maar verder nog niet. Vandaag was het er ook al een eerste vergadering met een partnerorganisatie van PDID, en veel heb ik daar nog niet van begrepen. Maar bon, ik werk eraan, en praat hier ver enkel nog creools, dus dat komt wel in orde.

Hopelijk komt mn voet ook snel weer in orde....Vorige week zaterdag waren we op bezoek geweest in La Chapelle, hier niet ver vandaan. Het was de dag van het bos, en daarvoor had oa PDI een hele hoop mensen gemobiliseerd om dit te vieren. Was eigenlijk indrukwekkend, er werd een tocht gehouden naar een bron in de bergen, om de bomen en het water te vieren. En ondertussen werden er allerlei liedjes gezongen over bomen planten en al. De animatoren van het PDI werken blijkbaar veel met liedjes, zodat de boodschap makkelijker in de hoofden van de mensen zou blijven hangen.

Dus alles goed en wel, wij de berg op, maar bij het afdalen liep er net iets fout. In mn enthousiasme ;-) wou ik net iets te snel afdalen en heb ik mn enkel omgeslagen. En laat het nu net dat zijn, waar ik echt geen goede ervaring mee heb. Bon, deze keer was het mijn linkervoet, tot op dat moment nog mn 'goeie'. Nu ligt hij in de gips, en kan niet echt meer aanspraak maken op die titel...

We zijn dan ook maar naar de kliniek geweest, omdat ik toch effe wou checken of alles wel goed zou komen. De röntgenfoto's tonen geen breuken, dus dat is al goed. Voor de zekerheid hebben ze toen toch in de gips gestoken. Maar toen ik woensdag bij de dokter ging, en de gips eraf ging, zag die enkel nog massa's blauw, en enorm pijnlijk, en dus weer terug in de gips. En dat nu nog drie weken! Gelukkig had de père nog een paar krukken liggen, waarmee ik nu kan rondhuppelen. Hopelijk zijn de ligamenten snel weer hersteld, want hoe erg de schade net is, is me nog altijd niet duidelijk (en kon de dokter me blijkbaar ook niet vertellen...)

Maar nu zit ik dus in Desarmes, en jammer genoeg kan ik de omgeving nu maar moeilijk verkennen, maar dat komt wel in orde. Ik logeer hier in het vormingscentrum van het PDI, waar ze een kamer en keuken geïnstalleerd hebben. Maar het is hier wel vrij luxueus vind ik zelf. Elektriciteit, internet, een echte douche! Indrukwekkend. Hier zitten blijkbaar ook een pak minder muggen, en dat kan ik alleen maar toejuichen.

Morgen begint de eerste echte werkweek, ook al is het op twee krukken.

Tot later,

Marijke

Een week, 10 000 km en 200 muggenbeten later

2009-03-16T14:17:00.003-05:00

He iedereen!

Een tijdje geleden, maar alles gaat hier goed! M'ap boule!
Ik zit hier nu zowat een week in Port-au-Prince. Ik logeer hier bij Pere Grandoit (directeur van PDI) tot ik mijn verblijfsvergunning heb, en dan vertrek ik naar Desarmes, bij Verettes, in de Artibonite.
Vrijdagmiddag toegekomen, en die reis is toch wel een onderneming. Toch wel heel lang onderweg, en dan daar nog een keer het uurverschil bij, dan ben je wel wat in de war. Ik was wel opgelucht toen ik eindelijk in PaP toekwam. Anax van PDI stond me buiten al op te wachten.
Port-au-Prince is moeilijk te beschrijven. Het is zo groot, hectisch, lawaaierig,.. Centre-ville is echt enorm smerig, en dan is het regenseizoen nog niet begonnen.. (hoewel de eerste kleine regens nu beginnen te komen) En een enorme drukte overal! De wegen zijn wel geasfalteerd, maar met wel wat putten hier en daar. Het zijn ook massa's files.
Vrijdagavond verwelkomt door Stephanie, Dirk en Joris. Zij werken hier ook als vrijwilliger of cooperant voor BD.
De eerste nacht goed geslapen dankzij de lange reis, en ondanks de honden, hanen, parelhoenen, en muggen.

De zaterdag zijn we naar zee geweest, in Simonette. Samen met de pere, zijn neef, op bezoek uit NY, en michelle, die ook bij de pere woont. Zalig om nu al eens te gaan zwemmen! Het was een hele rit, met uiteraard de voorziene - en onvoorziene- tussenstoppen, maar zeker de moeite.

En route

En route Simonette
Michelle, Père Frantz et moi

Zondag, veel sneller dan verwacht, stond er al een mis op het programma. Toen we vertrokken, had ik nog niet goed door wat me te wachten stond. Het transport was zo'n typisch omgebouwde truck, die hier ook dienst doen als openbaar vervoer (taptap). En ik met de pere vanachter. Na een kwartier begint je kont begint zo wat pijn te doen.. Na een half uur vermoed je een hoop blauwe plekken en na een uur vrees je gekneusde ribben te hebben. Maar dan toch, opeens, kom je toe op je bestemming, en is het even zoeken naar je evenwicht, maar dan blijkt de schade toch mee te vallen. Na de mis en de terugrit, ben je wel lichtjes zeeziek, en toch enorm blij dat je terug thuis bent. En uiteindelijk was het wel prachtig onderweg, een lange route langs de kust. Toch wel de moeite.

De rest van de week heb ik zo wat rondgelopen om alle papieren voor mijn permis de sejour in orde te krijgen. Daar kan ik morgen eindelijk achter, en dan kan ik hopelijk snel vertrekken naar Desarmes, en eindelijk aan het werk gaan. Het is hier in PaP wel een hele belevenis, maar ik ben toch wel blij dat ik in Desarmes op het platteland zal wonen.
Ondertussen blijf ik ook creools leren, wat eigenlijk toch moeilijker is dan eerst gedacht. Er wordt vooral heel snel gesproken. Maar ik hoop het snel onder de knie te krijgen, en in Desarmes gaat dat wsl wel lukken, gezien er daar veel minder frans zal gesproken worden.

baybay,

Marijke

2009-03-04T10:38:00.002-05:00

Morgen is het zover! Ik vertrek naar Haïti.
Nog snel wat praktische zaken regelen, dan de koffers pakken. En dan ben ik weg!
Dus tot volgend jaar, hou jullie goed, en dan probeer ik hetzelfde te doen.

x Marijke